Welcome
to our website
Polskie partie polityczne
Partia polityczna, jako grupa społeczna skupia ludzi o takich samych lub zbliżonych poglądach. Każda ma swój program, swojego lidera oraz logo. Tak powinno być według powszechnie znanej definicji partii. Jednak jak jest w rzeczywistości? Jak jest w Polsce? Nasze obozy polityczne stały się organizacjami bez stałych strategii, przygotowanych regulaminów oraz bez konkretnych planów działania. Według klasycznej definicji partie nastawione są głównie na zdobycie władzy w państwie i jej sprawowanie- to jedynie posiadają polskie partie i wychodzi im to dość nieźle. Skupiają się one bowiem wyłącznie na rywalizacji między sobą, są nastawione na atak i obronę. Stawiają sobie za cel także przebicie innych w występach telewizyjnych, chcą być bardziej wyraziści od pozostałych, chcą się wyróżniać, by zwrócić na siebie uwagę wyborców. Politycy z poszczególnych partii starają się apelować bezpośrednio do ludności poprzez różnego rodzaju debaty i spotkania z nimi, ale mimo to mają jeszcze nie duże przebicie i są słabo zakorzenione na poszczególnych terenach. A chodzi przecież o to, żeby w pewnym stopniu dotrzeć do wszystkich. Wydawałoby się, że najtrudniej jest stworzyć partię. Nie, najtrudniej jest wypromować tą partię i zamieścić ją w mediach. By dostać się do parlamentu wcale nie trzeba zabiegać o organizację, programy, sympatyków i członków. Trzeba przede wszystkim znaleźć się w mediach i trzeba być zauważalnym w sondażach. Polska polityka jest bardzo upersonifikowana. Oznacza to, że poszczególne partie kojarzymy z osobą jej lidera, z jego twarzą, działalnością. A tak być nie powinno. Partia to przecież ogół ludzi, a nie jedna osoba, która kieruje działalnością reszty. Nie jest to korzystne zjawisko, bo ludzie skupiają się na wizerunku lidera, a nie na działalności partii i na jej programie. Jednak rzeczą, która najbardziej kojarzy się z partiami politycznymi jest rywalizacja między nimi. Każdy obóz polityczny ma swój program, według którego prowadzi swoją działalność. Partie będące w koalicji mają zbliżone do siebie programy. To z tych partii wyłania się rząd i polityka państwa przyjmuje wtedy kierunek zgodny z poglądami tych obozów. Jednak w państwach demokratycznych istnieje też opozycja. Tworzą ją z reguły partie, które z reguły mają odmienne poglądy na politykę, niż rządzące partie. Według powszechnej definicji opozycja ma być pomocą koalicji i ma kontrolować jej działalność. Jednak w praktyce wygląda to inaczej, gdyż polska opozycja ma w zwyczaju niepopieranie działalności koalicji, a nawet uniemożliwianie jej wykonania zamierzonych zadań. Dlatego tak łatwo powstają spory na arenie polskiej polityki. Brakuje alternatywy, rozwiązania, które zaprzestałoby ciągłym sporom między tymi obozami, bo „gdzie dwóch się bije, tam trzeci korzysta”. Polakom brakuje przekonania i pewności, że zagłosowanie na partię, która ma mniejsze poparcie byłoby dobrym rozwiązaniem. Popieranie dwóch ścierających się ze sobą bloków nigdy nie doprowadzi do zgody między nimi. Musiałby któryś z nich ustąpić, co jest wręcz nierealne. Mało kto uwierzy, że partia polityczna potrafiłaby ustąpić, albo się poddać w walce o władzę.